يكي
از نكات اساسي موسيقي ما كه حائز اهميت است ،موضوع شعر و موسيقي است كه
خود ، روزي در فرهنگ ما دو يار مكمل و صميمي بوده اند ، امروزه متأسفانه
نسبت به يكديگر بيگانه شده اند و تلفيق آنها بسيار بي منطق و بي رويه شده
است به نحوي كه ذهنيت مخاطب موسيقي ما عموما در اثر تربيت غلط به مرحله اي
رسيده كه براي دسترسي به موسيقي هيچ راهي را نميشناسد مگر متوسل شدن به
كلام كه اين موضوع از جهات گوناگون به زيان موسيقي است .
تركيب
يا تلفيق شعر و موسيقي مستلزم اين است كه سازنده ، به اين دو هنر اشراف
لازم را داشته باشد و علاوه بر آن ذوق و قريحه لازم نيز بهره مند باشد ،
كه امروزه متأسفانه در اكثر موارد شاهد فقدان اين خصوصيات هستيم
اهميت
بيش از حد و بي رويه كلام در موسيقي موجب اهميت كاذب گوينده كلام ( يعني
خواننده ) نيز خواهد شد . چون خوانندگان موسيقي ايراني عموما از بينش هنري
بهره لازم را نبرده اند و ارتباط آنها با موسيقي صرفا حنجره توانا و صداي
خوب است . خواننده اي كه شعر و موسيقي بداند و ذهنيت هنري داشته باشد ،
براي فضاي موسيقي ارزنده است ، ولي اگر فاقد ارزش هاي هنري باشد و در
محور فضاي موسيقي هم قرار بگيرد ، واويلا است .
برگزيده از گل صدبرگ